เก็บความทรงจำทริปชัยภูมิด้วยสมุดภาพ บันทึกมือ และของเล็กๆ ที่ไม่ต้องซื้อ

16 กันยายน 2569

คนเมืองส่วนมากมีรูปเที่ยวในโทรศัพท์เป็นพันรูป แต่น้อยครั้งที่จะเลื่อนกลับไปดู เหมือนกล่องรูปถ่ายที่บ้านสมัยก่อนที่ถูกเก็บขึ้นหลังตู้ ต่างกันตรงที่กล่องนั้นอย่างน้อยยังหยิบขึ้นมาเปิดได้ด้วยมือ

ทริปชัยภูมิมีของเล็กๆ ให้เก็บเยอะ ตั๋วรถทัวร์ ใบเสร็จร้านข้าว แผนที่กระดาษจากที่ทำการอุทยาน และเรื่องที่คนนอกไม่รู้ อย่างเสียงลิงตอนเช้าที่น้ำตก หรือกลิ่นดินหลังฝนบนลานหิน ถ้าเก็บให้เป็น ทริปหนึ่งครั้งจะกลับมาเปิดดูได้อีกนาน

เลือกวิธีที่เข้ากับตัวเอง

ของที่เก็บได้ กับของที่ต้องทิ้งไว้ที่เดิม

ในอุทยานแห่งชาติห้ามเก็บดอกไม้ ใบไม้ ก้อนหิน หรือเปลือกไม้กลับบ้าน ต่อให้เป็นดอกกระเจียวที่ร่วงอยู่บนพื้นหรือกรวดเม็ดเล็กๆ บนลานหินก็ตาม ทางที่ใช้แทนได้คือถ่ายรูประยะใกล้ วาดรูปลงสมุด หรืออัดเสียงลมผ่านป่าสักนาที ทั้งหมดนี้ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน และเปิดดูได้ไม่มีวันเหี่ยว

ส่วนที่เก็บได้สบายใจคือของที่เป็นของเราอยู่แล้ว ตั๋ว ใบเสร็จ ถุงกระดาษขนม ป้ายราคาผ้าไหมที่ซื้อมา หรือแผนที่ที่ทางอุทยานแจก

จดเรื่องที่รูปถ่ายเก็บไม่ได้

รูปถ่ายเก็บภาพได้ดี แต่เก็บความรู้สึกไม่ค่อยได้ ตอนเย็นก่อนนอน ให้จดสามเรื่อง เห็นอะไรที่ไม่คาดคิด คุยกับใคร และกินอะไรอร่อย ใช้เวลาไม่กี่นาที คนที่เดินทางคนเดียวและต้องคอยวางแผนการติดต่อกับที่บ้านมักพบว่าการนั่งจดตอนค่ำช่วยให้ใจสงบลง

เพื่อนที่มาจากภาคอื่นจะมีมุมที่คนพื้นที่มองข้าม เช่นคนที่ขึ้นมาจากภาคใต้เป็นครั้งแรกแล้วเจออากาศกับภาษาที่ไม่คุ้น ให้เขาเขียนลงสมุดเล่มเดียวกันสักหน้า จะได้ความทรงจำสองมุมในทริปเดียว

หน้าแรกของสมุดเหลือไว้จดเบอร์ฉุกเฉิน เบอร์ที่พัก และเบอร์ของคนที่ไปด้วย เผื่อโทรศัพท์แบตหมดตอนที่ต้องใช้จริง เรื่องที่ควรทำเมื่อรถมีปัญหากลางถนนสายเปลี่ยวและต้องโทรหาคนช่วยก็เริ่มจากเบอร์ที่จดไว้นี่แหละ

นิสัยชอบเก็บของแบบนี้คล้ายคนที่ตามหาเล่มพิมพ์แรกสุดของหนังสือที่ตัวเองรัก คือไม่ได้สนใจแค่ตัวของ แต่สนใจว่ามันมาจากไหนและมีเรื่องอะไรติดมาด้วย

ทริปหน้า แค่พกซองกระดาษเปล่าไปหนึ่งใบ ใส่ตั๋วกับใบเสร็จทุกใบที่ได้มา แล้วเขียนชื่อวันไว้หน้าซอง เท่านี้ก็เริ่มแล้ว